urgoitu
1.
(SP, Lar Sup, H, A).
Cansarse.
"Llenarse de fatiga, cansancio"
Lar Sup. La fuente declarada de Pouvreau, Harriet y Azkue, y probable de Larramendi, es Axular.
Galdez zaudete zer izanen den zuetzaz: noiz iltkiko zareten hortik. Igurikazue oraiño aphur bat, goiz urgoitu zarete.
Ax 606 (V 389).
2.
"Prospérer physiquement, en parlant des personnes, des animaux ou des plantes"
Dv.
3.
Enorgullecerse.
Mende ontako aberatsei esaiezu ez dutela urgoitu bear, ez eta aberastasunetik entzindu ere.
Ol 1 Tim 6, 17 (IBe ez daitezela handizkiak izan
).
Ikusten bainitun beren gaiztakeriaz urgoitzen: lotsagarriago ta areago.
Or Aitork 42.